Άρθρο του Δημήτρη Δραγώγια από την Εξέδρα των Σπορ.

Ο Δημήτρης Δραγώγιας.

Ψάχνοντας στο διαδύκτιο για θέματα που αφορούν το ποδόσφαιρο μπορείς να βρεις αξιόλογα πράγματα όπως και σκουπίδια. Τις περισσότερες φορές πέφτεις σε σκουπίδια. Αυτή τη φορά όμως έπεσα πάνω σε ένα άρθρο, τέτοιο που δε μας έχουν συνηθίσει οι αθλητικοί δημοσιογράφοι. Ο Δημήτρης Δραγώγιας κάνει μία προσπάθεια, έστω και ψυθιριστά, να μιλήσει στους οπαδούς όλων των ομάδων και να εξηγήσει πως το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου περνά μέσα από μια διαδρομή απαλλαγμένη από μεγιστάνες επιχειρηματίες που δηλητηριάζουν το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα αφού τα πάντα για αυτούς ανάγονται σε χρήμα και προσωπικό κέρδος. Στον Άρη έχουν γίνει κάποια βήματα με την Λέσχη Φίλων Άρη αλλά ακόμα έχουμε να κάνουμε πολύ δρόμο, δεδομένου ότι βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της Λέσχης είναι η μαζική συμμετοχή των φίλων του Άρη. Προς το παρόν υπάρχει μια δυστακτικότητα. Μπράβο, πάντως, στον Δημήτρη Δραγώγια που δεν ευθυγραμμίζεται με τα υπόλοιπα παπαγαλάκια-δημοσιογράφους που θεωρούν την ύπαρξη των μεγαλοεπενδυτών-μεγαλομετόχων μονόδρομη κατάσταση. Στη συνέχεια παραθέτουμε ολόκληρο το άρθρο:

“Η λαϊκή δημοκρατία του ποδοσφαίρου

Δεν γνωρίζω αν οι οπαδοί του ΟΦΗ θέλουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους μπουκάροντας στο γήπεδο. Ούτε αν εκείνο που ζητούν περισσότερο είναι να εγκαθιδρύσουν στην ομάδα μια … λαϊκή δημοκρατία παρά να διώξουν τη διοίκηση. Η παρεμβατική πολιτική των οπαδών δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε θα εγκαταλειφθεί στο μέλλον. Αποδεικνύεται ιστορικά ότι είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο για την απομάκρυνση των ανεπιθύμητων διοικήσεων. Και συνήθως οι διοικήσεις -ή οι ηγέτες- που κάποτε ήταν στα χείλη των οπαδών και αποθεώνονταν, είναι αυτές που λίγο αργότερα βρίσκονται στα δόντια τους. Ανάλογες καταστάσεις βιώσαμε στη Θεσσαλονίκη και στις τρεις ομάδες. Στον ΠΑΟΚ με τον Βουλινό, τον Μπατατούδη, τον Γούμενο, στον Αρη με το Γράντα, στον Ηρακλή με το Θεοδωρίδη. Και όλοι οι παραπάνω είχαν κοινό χαρακτηριστικό το γεγονός ότι αρχικά αντιμετωπίστηκαν περίπου σαν μεσσίες.

Η λαϊκή δημοκρατία του ποδοσφαίρου εφαρμόστηκε σε μεγάλους συλλόγους με επιτυχία. Η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα είναι ενδεικτικές περιπτώσεις. Στη Ρεάλ η εκλογή προέδρου αποτελεί μνημείο δημοκρατικής διαδικασίας. Ακόμη και ο Φράνκο το καταλάβαινε και μολονότι ο ίδιος επέλεξε να λειτουργεί απολυταρχικά, στις αρχαιρεσίες της Βασίλισσας δεν ανακατευόταν μέχρι τη στιγμή που ο αιρετός ηγέτης της θα διαφωνούσε μαζί του. Η Μπαρτσελόνα εξακολουθεί να εκπροσωπεί την Καταλωνία με όλες τις ιδιαιτερότητές της. Για τα μέλη της η στιγμή εκλογής του προέδρου ίσως αποτελεί τη σημαντικότερη της ζωής τους. Κι αυτό διότι η Μπαρτσελόνα για τους Καταλανούς αντιπροσωπεύει την ιστορία της Βαρκελώνης και υπό αυτήν την έννοια ο ηγέτης της απαιτείται να είναι αιρετός και κατ’ επέκταση ελεγχόμενος από τα μέλη.

Φανταστείτε πόσο διαφορετικό θα ήταν το ελληνικό ποδόσφαιρο αν οι Κρήτες του Ηρακλείου ή οι χιλιάδες φίλοι του Αρη, του ΠΑΟΚ, του Ηρακλή, για να μην πάμε στις ομάδες του ΠΟΚ, επέλεγαν να εκλέξουν τους διοικητικούς ηγέτες τους απεγκλωβισμένοι από τους νόμους των ανώνυμων εταιριών. Θα περιορίζονταν, μπορεί και να εξαφανίζονταν, φαινόμενα τυχοδιωκτισμού. Ο οπαδός δεν θέλει τις μεγάλες ιδέες. Προτιμά τις φθηνές αλήθειες. Και η αλήθεια είναι πικρή μόνο όταν έχουν προηγηθεί πολλά ψέματα.

Δημήτρης Δραγώγιας“

πηγές:

http://www.exedrasports.gr/default.asp?pid=71&artID=10409&catid=80