Μελετήσαμε τα κείμενα της “Λέσχης Φίλων του ΑΡΗ” (Καταστατικό, Αρχές ίδρυσης και λειτουργίας) που βρίσκονται αναρτημένα στην επίσημη ιστοσελίδα της ΠΑΕ. Πρόκειται για κείμενα που ανοίγουν μια νέα σελίδα στα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας μας, αφού μέσα στις δύσκολες συνθήκες της παντοδυναμίας (οικονομικής και πολιτικής) των μεγαλοεπιχειρηματιών που αλωνίζουν, προτείνει το αυτονόητο: να πάρουν οι φίλαθλοι του ΑΡΗ τις τύχες της ομάδας τους στα χέρια τους. Ωστόσο έχουμε να κάνουμε τις εξής επισημάνσεις:
1. Στο καταστατικό και στην παρουσίαση των αρχών της ίδρυσης και λειτουργίας της «Λέσχης φίλων» στην επίσημη ιστοσελίδα, φαίνεται να υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις, οι οποίες προκαλούν σύγχυση και ενδεχομένως αφήνουν παραθυράκια για την είσοδο – μέσα σε κάποια «συγκυρία» – κάποιου «καλοπροαίρετου» επενδυτή.
Από τη μία, στα επίσημα κείμενα της «Λέσχης φίλων» αναγνωρίζεται ότι «….κανένας «επενδυτής» δεν πρόκειται να μην έχει την λογική απαίτηση να κερδίσει χρήματα…» και ότι «…οι απαιτήσεις του σύγχρονου ποδοσφαίρου ποτέ δεν ικανοποιήθηκαν από τους μεγαλοϊδιοκτήτες των ομάδων, ιδίως στην Ελλάδα, καθώς έρχονταν σε άμεση σύγκρουση με τα δικά τους (σ.σ. των φιλάθλων) συμφέροντα…».
Από την άλλη, δεν αποκλείεται ότι η «Λέσχη» θα μπορούσε να αποδεχθεί «…την χρηματοδότηση των επιχειρηματικών σχεδίων από κάποιον «επενδυτή» ο οποίος θα έδιδε μεγαλύτερη ώθηση στην εκπλήρωση των φιλοδοξιών των φιλάθλων…».
Επίσης υπάρχουν οι εξής θέσεις:
· «Η επιχειρηματική δραστηριότητα δεν πρέπει να έρχεται σε σύγκρουση με τις κοινωνικές και συλλογικές φίλαθλες απαιτήσεις ενώ ταυτόχρονα αρχές όπως του «ενεργού (φιλάθλου) καταναλωτή», έχουν μεγάλη εφαρμογή στο ποδόσφαιρο, όπως σε κάθε άλλη γρήγορα αναπτυσσόμενη σύγχρονη βιομηχανία.»
· «…το στρεβλά αναπτυγμένο οικονομικό και επιχειρηματικό περιβάλλον (….) δεν εξασφαλίζει ίσους όρους ανταγωνισμού ,αλλά απλώς προστατεύει, με θεμιτά αλλά και συχνά αθέμιτα μέσα, τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρότερων…»
· «…Ταυτόχρονα (η Λέσχη) δεν απαγορεύει σε κανένα επιχειρηματικό σχήμα να επενδύσει στην ομάδα αναλαμβάνοντας το management αλλά με όρους και στόχους που θέτουν οι ίδιοι οι φίλαθλοι..»
Όμως η επιχειρηματική δραστηριότητα, δηλαδή η δραστηριότητα των επιχειρηματιών στο χώρο του ποδοσφαίρου, δεν μπορεί παρά να έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των φιλάθλων και της κοινωνίας γενικότερα, αφού η λειτουργία του ποδοσφαίρου στη λογική της «ομάδας-επιχείρησης» σημαίνει επικράτηση των ανελέητων «νόμων της αγοράς» που σημαίνει ανταγωνισμούς χωρίς όρια, συγκέντρωση ισχύος σε λίγους, επικράτηση του «ισχυρού» και εντέλει, ποδόσφαιρο της «παράγκας», των «σικέ» παιχνιδιών των «απρόσεκτων» διαιτητών, του τηλεοπτικού χρηματιστηρίου και του «πάμε στοίχημα».
Ακόμη, οι διάφορες εκφράσεις που συναντάμε, όπως «αξία του προϊόντος», «ποδόσφαιρο-σύγχρονη βιομηχανία», «φίλαθλος πελάτης – καταναλωτής», ενδεχόμενα δημιουργούν την εντύπωση ότι υπάρχει εμπιστοσύνη στην «επιχειρηματικότητα» στο χώρο του ποδοσφαίρου, αρκεί να μην πρόκειται για την «κακώς εννοούμενη επιχειρηματικότητα» ή την επιχειρηματικότητα των μεγαλοεπενδυτών.
Η έλλειψη καθαρής ανάλυσης της πραγματικότητας στο ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά και καθαρής γραμμής ρήξης με το σάπιο οικοδόμημα της Σούπερ Λίγκας είναι μεγάλης σημασίας. Η αποφυγή λαθεμένων αποφάσεων στο μέλλον και η σιγουριά στις κινήσεις της ομάδας, δεν εξαρτώνται μόνον από τις προθέσεις της διοίκησης – οι οποίες είναι αναμφίβολα καλές – αλλά κυρίως από την ορθή ανάλυση της πραγματικότητας, τις σταθερές θέσεις και τους ξεκάθαρους στόχους.
Τα τελευταία χρόνια, η ακούραστη δουλειά των φιλάθλων του ΑΡΗ με επικεφαλής την διοίκηση έχει φέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα, Η συνεχής ενίσχυση της οικονομικής θέσης της ομάδας με τα δικά της μέσα, η απόλυτη και σε γερά θεμέλια εξυγίανση της, η πολύ καλή αγωνιστική της πορεία και οι διαφαινόμενες προοπτικές της, αποτελούν ακράδαντες αποδείξεις ότι δεν είναι καθόλου αναγκαία η ύπαρξη μεγαλομετόχου. Αντίθετα μάλιστα, η παρουσία μεγαλοεπιχειρηματιών στην διοίκηση της ομάδας θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια ξανά στην καταστροφή, όπως συνέβη στο πολύ πρόσφατο παρελθόν.
Κατά την γνώμη μας λοιπόν, θα έπρεπε να υπάρχει μία εκ των προτέρων απόλυτη απόρριψη κάθε περίπτωσης «εισόδου» στα πράγματα της ομάδας του ΑΡΗ οποιουδήποτε επίδοξου επενδυτή, όσο «καλοπροαίρετος» και αν φανεί. Η «Λέσχη φίλων» δεν θα πρέπει να “φοβηθεί” να δηλώσει ξεκάθαρα ότι είναι ενάντια στην εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου, ενάντια σε κάθε επιχειρηματική δράση στο χώρο του ποδοσφαίρου. Όταν δέχεσαι την επιχειρηματικότητα στο ποδόσφαιρο, είσαι υποχρεωμένος να δεχτείς και την εισβολή των νόμων της αγοράς.
Πιστεύουμε ακόμη, ότι η «Λέσχη φίλων» θα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε η αντίληψη αυτή να απλωθεί σιγά-σιγά σε όλη την Ελλάδα και να υιοθετηθεί και από φίλους άλλων ομάδων. Διότι, όπως είναι γνωστό, ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
2. Το υψηλό κόστος εγγραφής των 50€ και το κόστος της ετήσιας εισφοράς (από 100 €) στη «Λέσχη φίλων» είναι οικονομικά άδικο και απαγορευτικό για αρκετούς χαμηλόμισθους ή υποαπασχολούμενους φίλους του ΑΡΗ που καλούνται ουσιαστικά να καταβάλουν τουλάχιστον 150 € για να εγγραφούν. Δίκαιο θα ήταν η ετήσια εισφορά να οριστεί με βάση το εισόδημα του φιλάθλου.
Για παράδειγμα, η εγγραφή θα μπορούσε να είναι δωρεάν και η ετήσια εισφορά για εισοδήματα έως 30.000 € θα μπορούσε να οριστεί στο 1% του ετήσιου εισοδήματος, για εισοδήματα από 30.000 € έως 50.000 € θα μπορούσε να οριστεί στο 1,5%, για εισοδήματα από 50.000 € έως 100.000 € θα μπορούσε να οριστεί στο 2% και για εισοδήματα από 100.000 € και άνω θα μπορούσε να οριστεί στο 3%.
Έτσι για φίλους του ΑΡΗ με μηνιαίο εισόδημα :
- 650 € (ετήσιο εισόδημα 7.800 €) η ετήσια εισφορά (μαζί με την εγγραφή) θα ήταν 80 €.
- 1.000 € (ετήσιο εισόδημα 12.000 €) η ετήσια εισφορά (μαζί με την εγγραφή) θα ήταν 120 €.
- 1.650 € (ετήσιο εισόδημα 20.000 €) η ετήσια εισφορά (μαζί με την εγγραφή) θα ήταν 200 €.
- 3.300 € (ετήσιο εισόδημα 40.000 €) η ετήσια εισφορά (μαζί με την εγγραφή) θα ήταν 600 €.
- 5.800 € (ετήσιο εισόδημα 70.000 €) η ετήσια εισφορά (μαζί με την εγγραφή) θα ήταν 1.400 €. κλπ.
Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν με αυτόν τρόπο, θα είναι ίσως περισσότερα από ότι με την παρούσα μέθοδο, αφού εκατοντάδες (αν όχι χιλιάδες) οπαδοί της ομάδας, τα βγάζουν δύσκολα οικονομικά και ενώ θέλουν να βοηθήσουν, διστάζουν να εγγραφούν στην “Λέσχη”.
3. Πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ποια αναγκαιότητα εξυπηρετεί η παράγραφος του καταστατικού της «Λέσχης φίλων» που καθορίζει ότι το δικαίωμα του εκλέγεσθαι το έχουν μόνο τα μέλη που πληρώνουν εισφορά 1000 €. Αναμφισβήτητα, η σύνδεση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι με το ποσό της ετήσιας εισφοράς δεν είναι δημοκρατικό μέτρο, αφού το δικαίωμα του εκλέγεσθαι αποδίδεται στα μέλη, με βάση την τους οικονομική δυνατότητα. Πιστεύουμε ότι οι διοικητικές ικανότητες και το μεράκι μπορούν να βρεθούν και σε φίλαθλους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα και δεν μπορούν να καταβάλουν το ποσό των 1000 €.
4. Η συζήτηση για την εκχώρηση μέρους του «management» της ομάδας στον Φερέρ, αποδείχθηκε επικίνδυνη. Σε κάθε περίπτωση, η εμπλοκή του στα θέματα του ΑΡΗ, έστω και την τελευταία στιγμή, αποτράπηκε, αφού ο ίδιος αποκαλύφθηκε ως τυχοδιώκτης και καιροσκόπος. Η περιπέτεια αυτή μπορεί να μην κόστισε (από όσο γνωρίζουμε) οικονομικά στον ΑΡΗ, αλλά οπωσδήποτε αποπροσανατόλισε το έργο της διοίκησης, η οποία εντέλει είχε τα σωστά αντανακλαστικά.
Συνοψίζοντας, πιστεύουμε ότι η «Λέσχη Φίλων» και η παρούσα διοίκηση του ΑΡΗ αξίζουν την υποστήριξη όλων των φιλάθλων, όχι μόνον του ΑΡΗ. Και οι κριτικές επισημάνεις μας έχουν αυτόν ακριβώς τον στόχο. Την ενίσχυση αυτής της προσπάθειας για το καλό του ΑΡΗ και το καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου γενικότερα.
